Poezję p. Teresy i p. Edwarda B. z Łodzi prezentujemy za ich zgodą.

Modlitwa w czasie zarazy

Królowo Polski w koronie

weź nasze losy w swe dłonie

broniłaś nas tyle razy

obroń  i  dziś od zarazy

                                      To prawda, żeśmy zgrzeszyli

                                      na Boży gniew zasłużyli

                                      z pokorą to uznajemy

                                      i skutki win przyjmujemy

                                                                Lecz pomóż Matko kochana

                                                                by nasze zgięte kolana

                                                                i ręce w górę wzniesione

                                                               przebiły nieba zasłonę

                                                                                 Niech  Bóg nam litość okaże

                                                                                 pozwoli przyjść przed ołtarze

                                                                                byśmy z upadku powstali

                                                                                i wiarę odbudowali

                                                                                           Niech Twoja Matko korona

                                                                                           koronę wirusa pokona

                                                                                           razem z nim pychę ludzkości

                                                                                           niech świat odżyje w Miłości

                                                                                                                                24 marca 2020

            Miarą miłości – Miłość bez miary

        Pod krzyżem 

O, Panie Jezu, mój Ukochany

patrzę na twoje bolesne rany

zsiniałe stopy, przebite ręce

okrutną włócznią przeszyte serce.

Twe ciało zbite i przeorane

ostrym narzędziem porozrywane

miejsce przy miejscu,  od stóp do głowy

krwią broczy każdy kolec cierniowy.

Jesteś na krzyżu jak strzęp wiszący

bez reszty Ojcu ofiarujący

życie i mękę – za nasze złości …

Oto jest miara Twojej  Miłości.

A ja przed Tobą  Panie upadam

i u stóp krzyża  swe serce składam

pełne poranień, grzechu, ciemności

bólu, co pali wśród samotności.

Czekam ufając, że może na nie

choć jedna kropla Twej  krwi upadnie

i mocą swoją serce odmieni

z brudu oczyści, blaskiem napełni.

I wierzę,  że choć ciało zabite,

Ty łzy me widzisz – przed światem kryte

i w drżącym sercu kruchą nadzieję,

że tylko w Tobie moje zbawienie.

                                                                      / Teresa B. – 17 lutego 2018 r. /

                                                      

Cud Miłosierdzia  

Kiedy się słucha Boga

wtedy dzieją się cuda

gdy Mu życie powierzysz

każdy zamiar się uda

 

Najpewniejszy fundament

to ufność w miłosierdzie

Bóg swego słowa nie złamie

jak powiedział, tak będzie

 

Jego szczęście największe

z grzechu podnieść grzesznika

gdy Krwią swoją obmyje

z serca wszelki brud znika

 

Choćby było jak szkarłat

ponad śnieg wybieleje

blaskiem słońca rozbłyśnie

radością zajaśnieje

 

Ufnością hołd składajmy

Miłosierdziu Bożemu

bo to dar niepojęty

ofiarowany każdemu.

(12.Iv.2014r. -rekolekcje „Błogosławieni miłosierni”  Drzewociny).

                                                                                                                                           / p. T.B./

Dotykanie Boga

  O, Mario Magdaleno

   jakie ty szczęście miałaś

  że na swej drodze splątanej

  Jezusa napotkałaś.

                           I że On ci pozwolił

                           swe nogi obejmować

                          stopy łzami obmywać

                          i czule je całować.

                                                       A ty szczęśliwy Janie

                                                      jak wielką łaskę miałeś

                                                     gdy wsparty o pierś Mistrza

                                                      Jego serce słyszałeś.

 Jakże i ja bym chciała

       wtulić się w Pana mego

i poczuć Jego dotyk

       żar serca płomiennego.

                                                                                                              I wierzę wiarą nieśmiałą

                                                                                                              że kiedyś to się stanie

                                                                                                              gdy przyjdzie po mnie Zbawca

                                                                                                              do siebie mnie przygarnie.

                                                                                                                                                   październik 2019

W Zielonej świątyni
 
Ściany soczystej zieleni
błękitem nieba sklepione
filary sosen wysmukłe
przy nich brzóz baldachimy
Witraże liści światłem
słonecznym ożywione
i traw pokornych kobierce
szepczą swoje modlitwy.
 
Ręce w niebo wzniesione
pragną dosięgnąć Boga
serce wzbiera zachwytem
duszę przestwór porywa
w błogiej ciszy szmer wiatru
niepotrzebne są słowa
majestat dotykalny
                                                                    płynie łza szczęśliwa.                                                                 

 Boże Narodzenie 2020 roku

                                   Przymknij oczy na świat

                                      nowe przepisy na Święta

                                        surowe,  urzędowe.

                                           Nadzieja ciemność rozświetla.

                                                    Dobro ciałem się staje

                                                          milknie mowa zawzięta

                                                              niechciane życie żyje

                                                                      jest cudem człowieczeństwa.

                                                                               Przygarnij człeka biednego

                                                                                     aż łza się w oku zakręci

                                                                                           i niech pęd świata powstrzyma

                                                                                                  chwila, która się święci.          / E. B./